قایق شکسته

نمي توانم عهد كنم كه تغيير نخواهم كرد ...

نمي توانم عهد كنم كه خلقيات متفاوت نخواهم داشت...

نمي توانم عهد كنم كه گاهي احساسات تو را جريحه دار نخواهم كرد ...

نمي توانم عهد كنم كه آشفته نخواهم شد ...

نمي توانم عهد كنم كه همواره قوي خواهم بود...

نمي توانم عهد كنم كه قصوري نخواهم كرد...

اما...          اما...

مي توانم عهد كنم  كه همواره پشتيبان تو خواهم بود...

مي توانم عهد كنم كه  افكار و احساساتم را با تو سهيم خواهم شد ...

مي توانم عهد كنم كه  تو را آزاد خواهم گذاشت تا خودت باشي...

مي توانم عهد كنم كه هر كاري بكني دركت خواهم كرد...

مي توانم عهد كنم كه با تو كاملاً  صادق خواهم بود...

مي توانم عهد كنم كه با تو خواهم گريست و خواهم خنديد ...

مي توانم با تو عهد كنم  كه كمكت خواهم كرد تا به هدفهايت برسي...

اما...                اما....

بيش از همه مي توانم عهد كنم كه دوستت  خواهم داشت و به خاطرت هر مشكلي را تحمل

مي كنم  پس  تو هم اينگونه باش ...

^{من ميگم بهم نگاه كن
تو ميگي كه جون فدا كن
من ميگم چشمات قشنگه
تو ميگي دنيا دو رنگه
من ميگم دلم اسيره
تو ميگي كه خيلي ديره
من ميگم چشمات و واكن
تو ميگي من و رها كن
من ميگم قلبم رو نشكن
تو ميگي من مي شكنم من ؟
من ميگم دلم رو بردي
تو ميگي به من سپردي ؟
من ميگم دلم شكسته است
تو ميگي خوب ميشه خسته است
من ميگم بمون هميشه
تو ميگي ببين نمي شه
من ميگم تنهام مي ذاري
تو ميگي طاقت نداري
من ميگم تنهايي سخته
تو ميگي اين دست بخته
من ميگم خدا به همرات
تو ميگي چه تلخه حرفات
من ميگم كه تا قيامت
برو زيبا به سلامت
من ميگم خدا به همرات
تو ميگي چه تلخه حرفات
من ميگم كه تا قيامت
برو زيبا به سلامت}

کاش بدونی ماتم دنیام
بی تو فقط گریه می خوام
کی می دونه این حسرتا
چه کرده با روز و شبام

تو زندگیم ، یه دنیایی
یه کابوسم ، تو رویایی
یه پاییزم ، تو بهاری
من یه مرداب ، تو دریایی

سبب منم که می شکنم
اما حرفی نمی زنم
اگه هیچ کس برام نموند
واسه اینه که سبب منم

از این گریه چه می دونی
نه دردمی ، نه درمونی
به چه امید می خوای باشی
که پیش دردام بمونی

تو زندگیم ، یه دنیایی
یه کابوسم ، تو رویایی
یه پاییزم ، تو بهاری
من یه مرداب ، تو دریایی

سبب منم که می شکنم
اما حرفی نمی زنم
اگه هیچ کس برام نموند
واسه اینه که سبب منم

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم 

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم "

باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده  خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم

                                                          سهراب سپهری

گفتی: سخته باورش

گفتم: قسم به عشقمون قسم

گفتی: بمون تا آخرش

گفتم: پا به پای تو راهی میشم توو جاده ها

گفتی: راه ما شده از این به بعد از هم جدا

گفتم: دیوونه نشو  یه خواهشی دارم  بمون

گفتی: دیوونه تویی   آهنگ رفتن رو بخون

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست

بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف

تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت

جزء عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مساله ای نیست

کسی بی شک کبوترهای زیبا را به اوج آسمان دعوت نخواهد کرد.

کسی دیگر کنار کوچه های شهر ما نرگس نخواهد کاشت.

دل از افسانه ها بر کن .

کسی هرگز نمی آید .

مکن دل خوش  به هر باریکه راه خالی مهجور

مبین هر کهنه چرمی را  درفش کاوه رنجور

دل از اسطوره ها بر کن .

و بتهای حریم ذهن را با تیشه اندیشه ات بشکن .

تو خود اسطوره خواهی شد .

اگر باور کنی خود را

یادم باشد که ابرها هم برای من بنای گریستن به پا کرده اند

یادم باشد که پروانه ها گل های امیدم را وسوسه می کنند

یادم باشد که لحظه های وصال شوق رسیدن مرا فریاد می کنند

یادم باشد که ستاره ها حضورم را نور باران خواهند کرد

یادم باشد که خدای من اینجاست

همین نزدیکی ها و من تنها نیستم

رقص این چلچه ها، وین همه آوا ونوا

همه گویندکه: از راه رسیده ست بهار

کاروان گل وزیبایی وشادی در راه

سخت در جلگه پربرف دویده ست بهار

عشق وشادابی و نور ونفس و شور وامید

همه را بهر تو بر دوش کشیده ست بهار

ارمغانی ست که هرسال به ایثار و نثار

مهربانه سرراه تو چیده ست بهار

بیدبن غرق جوانست و به رقص آمده است

از درو بام و هوا بس که شنیده ست بهار!

خیز وآغوش در آغوش لطیفش بگشای

روح هستی ست که جان بخش وزیده ست بهار

چشم بیدار بر این تلخی ایام ببند

خواب های شکرین بهر تو دید ه ست بهار.

"فریدون مشیری"

میان من و خورشید

گنجشکانی هستند

که حرف می زنند

          حرف می زنند  

می پرند

ازین شاخه

به آن شاخه

و

من وخورشید

همچنان

به هم

نگاه می کنیم

و نگاه می کنیم

  و نگاه می کنیم...

و این خورشید است

 که غروب می کند!

کم آوردی باز ستاره
اشک نریز اخماتو واکن

به خدا فایده نداره

می گن اشک اگه بریزی

سبکت می کنه اما

اونی که گذاشته رفته

کی ما رو به یاد میاره

انقدر بارون می ریزی

به تو شک می کنه مهتاب

که دیشب بوده تابستان

ولیکن امشب بهاره

دلتو بزن به دریا

تا بشی تنهای تنها

یا شاید خدا بخواد و

بکنه بهت اشاره

اگه اون یکم دوست داشت

بی خداحافظی نمی رفت

دعا کن خدا تلافی

سر قلبش درنیاره

اگه بی وفا نبود که

واسه تو عزیز نمی شد

اونی که بشکنه اما

بمونه اون موقع یاره

آسمون دیگه تموم کن

گریه رو فقط دعا کن

که خدای آسمونا

هیچ روزی تنهاش نذاره

لقبم مجنون بود و به تازگی دیوونه شد

کوچه رو با اشکای گرم خودم شسته بودم

دیگه از دست همه به جز خودت خسته بودم

مژه هام کوچه مونو حسابی جارو کرده بود

رو لبا ترانه ی راس راسی بر می گرده بود

گلدونا پر بودن از گلای لادن و عروس

همه جا پیچیده بود ترانه ی مرا ببوس

با یه دسته گل بودم منتظره اومدنت

چقدر دیر شده بود اما برای دیدنت

بذا راحتت کنم یعنی دلم دیوونه شد

دل من که عمری رفته بود سراغ زندگیش

به بیابون زد و دنبال چشاش روونه شد

اون تا دید دیوونشم دیگه بهم نگا نکرد

عاشقیم برای رفتنش.واسش بهونه شد

گفتم این تیر نگاتو.توی قلب من نزن

دیگه قلب من واسه تیرای اون نشونه شد

روزا تو خیابونا آواره نگاش شدم

شبا هم بیابونا واسه غریبیم خونه شد

دیگه مطمئن شد اون که من گرفتارش شدم

عشق من از اونایی که تا ابد می مونه شد

یه شب اما واسه ی همیشه رفت یه جای دور

چون نگفت کجا می ره. باز تقصیر زمونه شد

کی میگه من تو رو خیلی دوست دارم؟

کی میگه من به تو وابسته شدم؟

دیگه اصلآ نمی خوام ببینمت

به خدا قسم ازت خسته شدم

کی میگه جادوی حرف تو شدم؟

کی میگه چشمای تو گولم زده؟

جراتم خوب چیزی اگه باشه

راس بگه هر کی که اول اومده

کی میگه شعرای من مال توان...؟

کی میگه هلاکتم/دیونتم؟

هر کی گفته اشتباه کرده بدون

من یه عابر از کنار خونتم

کی مگه منظورم از زیبا توئی؟

کی میگه نباشی من دق می کنم؟

یعنی اینقدر دیوونمکه می شینم

واسه امثال تو هق هق می کنم

کی میگه دلم می خواد پیشم باشی؟

کی میگه می شه من و تو ما بشیم؟

کی میگه هدف بهم رسیدنه/

ما فقط یه راه داریم.

جدا بشیم